Wednesing

 

หลังจากมะวานร้องไห้เพราะ กลุ้มใจ หลายๆเรื่อง

วันนี้เลยจะมาเปิดใจ+ประจานตัวเองลง Exteen

ตอนนี้แนนขึ้นปี 6 ละล่ะ อย่ามาสงสัยว่าแนนเรียนหมอ เรียนสัตวแพทย์ เรียนเภสัชหลังสูตร6ปี

ไม่ใช่ๆ แนนเรียนวิดวะ เส้นทางของเอ็นทาเนียสาวคนนี้นับว่าเดินมาไกลมาก จนขึ้นปี6แล้ว

 

วันก่อนไปหาอาจารย์มา อาจารย์ถามว่าคุณ รึเปล่าที่ปีนั้นเอ็นทรานเข้ามาได้คะแนนน้อยที่สุด

เย้ย ไม่ใช่หนูนะคะ หนูได้คะแนนกลางๆอ่ะแหละ แต่ว่าหนูโง่เอง เลยยังไม่จบ

 

เจออาจารย์อีกคน ที่เราชอบเถียงแกมาตั้งแต่ปี1 แกเป็นคนน่ารักมาก เป็นอาจารย์เฮี้ยวๆ

ชอบทำหน้าตากวนๆ หักคะแนนเวลาหลับ เวลาคุย อาจารย์เค้าเป็นที่ปรึกษาปัญหาพิเศษเรา

อาจารย์ถามเราว่า อ้าว คุณหายไปไหนมาตั้งนานไม่เจอคุณเลย

อ้อ หนูดร๊อปไปอ่ะจารย์ นอนอยุ่บ้าน เพิ่งมาลงซัมเมอร์นี้เอง แล้วก็เอฟไปแล้วนี่

เทอมนี้ต้องลงอีกแล้วอ่ะคะ แล้วเกรดคุณเป้นยังไงล่ะ

แฮะๆ ก็ตกลงมาอีกแล้วอ่ะคะ เอฟไปตัวเดิมเลยอาจารย์ อาจารย์พยายามจะคุยต่อแต่

เราก็แสร้งเดินหนีดีกว่า คุยมากๆกลัวน้ำตาไหล ไม่ชอบอ่อนแอให้คนอื่นเห็น

 

ซึ่งก่อนเราจะไปหาอาจารย์เพื่อไปทำเรื่องลงทะเบียน

เราเพิ่งไปดูเกรด มา สดๆร้อนๆ กะว่ากูไม่ไปดูหรอก รอให้ออกทางเน็ตเผื่อจะเกิดปาฏิหารย์

แต่ว่าแม่งไม่ออกสักที เหมยเลยขับรถพาไปดู ก่อนขึ้นไปตึกแมท แม่งเอ้ยกูกลัวๆ

เลยโทรไปหาบี๊ บอกบี๊ว่ากำลังขึ้นตึกละนะ เจอบอร์ดแล้วบี๊

เดี๋ยวเค้าหาก่อน รหัสเค้าอยู่ตรงไหนวะ อ้าวๆ

ไม่เจอๆ เอฟบานเลย มีตรงนึงแม่งเอฟ กัน4คนเลย เอฟโฟร์นี่หว่า ไม่ใช่แถวชื่อเราหรอก

เลยมองข้ามไปหา วนๆ วนไปวนมา เย้ย ไม่เจอว่ะ เลยกลับไปมองตรงเอฟโฟร์อีก

โหย้ว รหัสนิสิตกู ตรงเอฟ 4 คนนั่นแหละ

เลยพูดใส่โทรศัพท์บอกบี๊ เจอแล้วบี๊ เอฟแล้วๆ บี๊เลยสอบถามอาการ

 

เราก็เดินลงมาหาเหมยที่รถ เอฟว่ะมึง

เราบอกเหมย เหมยแม่งสีหน้าไม่ดีละ มีแต่เราที่ยังสาระแนยิ้มอยุ่

(กูเศร้านะมึง แต่กูไม่อยากให้พวกมึงเศร้า)

เหมยเลยถามว่าเป็นไรมะพี่แนน เราก็เลยบอกว่าไม่เป็นไรหรอก

ทำใจมาแล้วว่ะ สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม

เราก็เลยโทรมาบอกน้องที่บ้าน เอฟแล้วอ่ะ อืมๆ เอฟๆ นั้นแหละ ไม่เป็นไร

 

แล้วก็โทรไปหาอุ๊ย เพื่อนตั้งแต่มัธยม ที่คอยตามข่าวเรา เออ กูเอฟว่ะ ไม่เป็นไรเน้อ

ไอ้กอล์ฟแค่กำลังจะคลอดลูกเอง อ้อก็กำลังเรียนสัตว์แพทย์ปี6 เอ๋ทำงานได้2ปีละ

ไม่เป้นไรเน้อมึงว่ามะ 555 เออ เด๋วคืนนี้ก็โทรหาไม่ต้องห่วงนะ กูทำใจมาแระ

 

แล้วเราก็โทรหาตาล ตาลแนนเอฟอ่ะ ไม่ต้องห่วงแนนโทรมาบอก

เพิ่งดูมะกี้เองไปดูที่ตึกแมทเลย ไม่เป็นไรหรอก ทำงานเหอะ เด๋วค่อยคุยกัน

 

อีกคนเป็นน้องที่เรียนบริททิสด้วยกัน น้องโทรมาพอดีเลยบอกว่าวันนี้

พี่ไม่ไปเรียนเน้อทำเรื่องที่มหาลัย น้องก็ปลอบใจ โอยๆพี่ไม่เป็นไรสบายๆ

 

อีกคนที่โทรก็เป็นเม้ง เม้งเป้นเพื่อนผุ้ชายที่เรียนปี5เทอม1ด้วยกัน เม้งกำลังสมัครงานอยุ่

เม้งเลยไม่ว่างคุยแต่เราก็บอกไปว่า เออ เม้ง แนนเอฟว่ะ แล้วเราก็วางไป

 

แล้วก็เลยโทรหากุ้ง กุ้งก็เป็นเพื่อนที่เรียนปี5เทอม1ด้วยกัน เราเอฟว่ะกุ้ง อืมเราไม่เป้นไร

เราขอโทษนะที่ไม่ได้ไปรับปริญญาพร้อมกัน กุ้งพูดทำนองว่า รู้สึกว่าเสียดาย

ที่ไม่ได้ถ่ายรูปด้วยกัน ไม่รู้ดิ เราอธิบายคำพูดของกุ้งไม่ถูกหรอก

เรารู้แต่ว่า แม่น้ำตาไหลว่ะ กูรักพวกมึงจัง

ขอบใจนะที่ทำให้กูรู้ว่ามึงรักกูกูเรียนไม่จบ กูบอกมึงทุกคนว่ากูไม่เป้นไร แต่จริงๆ

กูไม่อยากให้พวกมึงเศร้า ไปกะกู

เราก็เลยวางโทรศัพท์

 

หลังจางนั้นเม้งก็โทรมาหา เม้งก็ปลอบใจล่ะ แต่เราไม่เป็นไรหรอกเม้ง คุยกันนิดนึง

แล้วก็วางไป วันนั้น เหมยบอกว่าพี่แนนโทรหเพื่อนๆเป็น 10 คน เราก็เลยบอกเหมยว่า

ตอนนี้อยากจะพูดอยากจะบอกก็เลยรีบบอก เดี๋ยวพวกมันโทรมาตอนไม่อยากจะบอก

แล้วจะไม่รู้เรื่องกัน

 

แล้วหลังจากวันนั้น เราก็เศร้า มีแต่บี๊แหละที่คอยถามทุกวัน ว่าเป็นอะไรไหม แม่ก็ถาม

แนนไม่เป็นไร แนนไม่เป็นไร แนนสบายดี แนนกินข้าว ล้างจาน ซักผ้า ดูละคร แนนไม่เป็นไร

แต่จริงๆแล้ว แนนเศร้า แม่ง ติดตัวนี้มาปีนึงละ ตัวเดียว

 

ซัมเมอร์ปี4 คะแนนไม่ดีแน่ๆเลยดร๊อปไปก่อน เพื่อนๆแม่งผ่านกันหมด

ปี 5 เทอม 1ลงไป พร้อมกับส่งไปขอจบ แล้วก็เอฟ

ปี 5 เทอม 2 ไม่ไปเรียนเลย ดร๊อปเรียน นอนอยุ่บ้านเพราะกะว่าซัมเมอร์ก็ผ่าน

ซัมเมอร์ ปี5 ก็ลงเรียนไป พร้อมส่งไปขอจบ แล้วก็เอฟนี่ไง

ปี 6 เทอม 1 กำลังเริ่มต้นอยุ่ โดยที่คิดว่าคงไม่มีปี 6 เทอม 2 ส่งไปขอจบไปแล้ว

เป็นกำลังให้ด้วยนะ

 

เอฟแฟ็ค ของมันไม่ได้ร้ายแรงมากหรอก แต่มันทำให้เก็บกดว่ะ

มันทำให้มองย้อนกลับไปเมื่อ 5ปีที่แล้ว

ที่เข้ามาเรียนวิดวะ ครั้งแรก เราเป็นคนไม่เก่งเลขเลย

เอฟมาตั้งแต่แมท1 เห็นเอฟในทรานสคริปจนเป็นเรื่องปกติ

จนวันนี้รุ้สึกเหนื่อยหน่ายกับมันมาก ให้มีเอฟอีกก็ไม่เสียใจหรอก แต่อยากเรียนจบแล้ว

 

ชั้นขอปาฏิหารย์ก็คงไม่ได้ เพราะ.....

มันก็ไม่ทันจะได้ถ่ายรูปรับปริญญากะน้องๆที่รัก ที่สนิทกันยิ่งกว่าเพื่อนรุ่นเดียวกัน

ไม่ได้ถ่ายรูปกะเม้ง กะกุ้ง มึงรุ้มะ กูไม่สวยกูเลยไม่ชอบถ่ายรูปแต่ถ้ากูย้อนกลับไปได้

กูจะทำทุกอย่างให้เดือนหน้า กูใด้ใส่ชุดครุยถ่ายรูปกะพวกมึง ไปนั่งอยุ่ในห้องประชุมด้วยกัน

ก่อนหน้านี้กูเคยคิดเล่นๆว่า กุจะเปลี่ยนชื่อจะได้นั่งรับปริญญาข้างๆพวกมึง

เวลารอในห้องประชุมนานๆจะได้คุยกัน

แต่ตอนนี้แม่งไม่มีวันนันว่ะ กูเสียใจนะ แต่กูไม่อยากให้พวกมึงเศร้าไปกะกู

 

เมื่อวานกูร้องไห้ วันนี้กูก็ร้องไห้ กูแม่งอ่อนแอ กูแม่งไม่เอาไหน ในชีวิตกู กูมีข้อดีอยุ่กี่ข้อมึงรุ้มะ

1. กูมีพ่อแม่ดีๆ ที่ไม่เคยบ่นเสียดายเงินค่าลงทะเบียนกูเลย

2. กูมีน้องที่ยอมรับได้ว่ากูโง่

3. กูมีอาจารย์ที่เป็นห่วงกูเสมอ เวลาที่เจอหน้าซีดๆของกู

4. กูมีบี๊ ที่ไม่เคยว่ากูโง่เลยแล้วก็คอยอยู่ข้างๆกูไม่ว่ากุจะทำอะไร

5. กูมีพวกมึงที่คอยเป็นเพื่อนกู เราไม่ได้คุยกันบ่อยๆแต่เวลาได้ยินเสียงพวกมึง

กูก็รู้ว่ามันมีความหมายกะกูมาก

 

กูเบื่อเวลาที่กุร้องไห้ว่ะ กูสัญญาว่ากูจะเข้มแข็ง

 

อยากให้คนอ่านรุ้ว่า ถ้ามีโอกาสทำอะไรแล้ว ทำให้ถึงที่สุดนะคะ

อย่าละเลยแล้วต้องมาเสียใจเหมือนแนน

 

พวกมึงไม่ต้องเศร้านะ เพราะกูไม่เศร้าแล้ว กูรุ้สึกดีขึ้นตั้งเยอะ เวลาที่รุ้ว่าพวกมึงเป็นเพื่อนกู

เอาเหอะ นิสิตปี6 คนนี้จะขอสุ้ตาย

 

ป.ล.1 ขอบคุณ บี๊ ที่บอกว่า มันไม่ใช่เรื่องน่าเศร้าสักหน่อย

ป.ล.2 ขอบคุณ พี่เน็ต ที่ฟังแนนร้องๆไห้เมื่อคืน

ป.ล.3 ขอบคุณ เอ็มเอสเอ็นที่มีแอพเพียวออฟไลน์

ป.ล.4 ขอบคุณ พระเจ้า ที่สอนให้แนนเข้มแข็ง

 

คอมเม้นด้วยนะคะ

edit @ 9 Jun 2008 14:47:51 by UnjU NoNaN